Finałowa scena utworu rozgrywa się w 1940, w małej wsi francuskiej zajętej przez Niemców: Aurelian, już żonaty, mający dzieci, przypadkowo spotyka Berenikę. Nie są jednak w stanie rozmawiać ze sobą jak dawniej: podczas gdy on pogodził się z klęską Francji, ona chciałaby działać, podjąć walkę. W trakcie jazdy samochodem pocisk artyleryjski rani Aureliana w rękę. Mężczyzna dopiero po pewnym czasie zauważa, że ta sama kula zabiła siedzącą obok Berenikę.
Cechy i wymowa utworu Aurelian jako obraz epoki Aurelian jest portretem "straconego pokolenia" - ludzi, którzy uczestniczyli w I wojnie światowej, a po jej zakończeniu nie mogli odnaleźć się w społeczeństwie. Aurelian nie widzi sensu cywilnego życia, nie umie nawiązywać relacji międzyludzkich. Chociaż kocha Berenikę, nie jest w stanie doprowadzić tego związku do szczęśliwego finału. Na jego postawę wpływa również środowisko paryskiego wielkiego świata, w którym się obraca - środowisko ludzi cynicznych, którego symbolem jest Edmund Barbentane i jego stosunki z Carlottą Quesnel i jej córką Blanchette.