Innym istotnym elementem autobiograficznym jest przedstawienie w powieści środowiska nadrealistów, ich manifestów artystycznych oraz publicznych wystąpień, a zatem oddanie obrazu otoczenia Aragona z początków jego twórczości literackiej.

Wątek miłosny Aurelian stanowi kontynuację refleksji nad miłością, jaka przewijała się w całym cyklu Świat rzeczywisty, ze szczególnym wskazaniem na aspekty podjęte w części poprzedniej – Pasażerach z dyliżansu. Miłość jest w utworze siłą rozstrzygającą o postępowaniu postaci. Może ona wyzwalać w człowieku nieznane wcześniej siły moralne i chęć do działania, jest wyjątkową siłą twórczą. W przypadku Aureliana - rentiera, wykluczonego ze świata pracy - mogłaby ona stać się motywem dla głębokiej osobistej przemiany, porzucenia egoistycznego spojrzenia na świat i szerszego zaangażowania w życie społeczne. Sprzyja temu również fakt, że sama Berenika, obiekt uczuć bohatera, jest osobą aktywną, o silnym charakterze. Ostatecznie jednak Aurelian okazuje się niezdolny do działania, które zapewniłoby mu szczęście z ukochaną.