Aragon sugerował, że tak rozwiązany życiorys bohatera jest antytezą jego własnej biografii i szczęśliwego małżeństwa z Elsą Triolet.
Równocześnie uczucie zostaje ukazane jako wielka zagadka, której racjonalnych przyczyn nie da się wskazać - Aurelian przy pierwszym spotkaniu z Bereniką uważa ją za brzydką, dopiero później ulega jej czarowi. Z kolei Berenika, zachwycona młodzieńcem od początku, nie chce otwarcie okazywać mu miłości. Jej zachowanie sprawia, że relacja bohaterów staje się ciągłym docieraniem do siebie, poznawaniem drugiej osoby bez nadziei całkowitego jej zrozumienia. Prawdziwa miłość może przy tym istnieć jedynie na poziomie platonicznego wzajemnego zachwytu równolegle z fizycznymi nic nie znaczącymi związkami: po rozstaniu Berenika i Aurelian nawiązują krótkotrwałe romanse, choć cały czas marzą jedynie o sobie. Zagadką jest nie tylko miłość, ale i przyczyna jej klęski: tłumacząc Aurelianowi powody, dla których raz zdradzona postanowiła go opuścić, Berenika nie potrafi wyjaśnić swojej decyzji w racjonalny sposób.