Podczas lądowania Nowotko doznał złamania nogi, zaś zagubieniu uległa zrzucona na osobnym spadochronie stacja radiowa nadawczo-odbiorcza grupy (radiotelegrafistką była Rutkiewicz) w efekcie czego kierownictwo PPR zostało pozbawione na kilka miesięcy łączności z Georgi Dymitrowem. Nowotko, Finder i Rutkiewicz przedostali się następnie do podwarszawskiej Radości, zaś pozostała trójka miała przedostać się do stolicy oddzielnie. Wkrótce wszyscy spotkali się u swoich współpracowników w mieszkaniu Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na Żoliborzu. 5 stycznia 1942 grupa ta utworzyła Polską Partię Robotniczą. W nocy z 5 na 6 stycznia dołączyła do nich reszta grupy – Aleksandrowicz (zrzucony w powiecie Biała Podlaska), Augustyn Micał (zrzucony w rejon powiatu rzeszowskiego), Kowalczyk, Papliński i Śliwa (zrzuceni w powiecie koneckim).
Druga Grupa Inicjatywna 19 maja 1942 r. po północy samolot radziecki przeleciał wstęgę Wisły i na skraju Puszczy Kozienickiej , w rejonie wsi Świerże Górne lądowała część następnej grupy, zwanej Drugą Grupą Inicjatywną. w skład której wchodziliMaciej Krawczyk: Polska Walcząca. Historia Podziemnego Państwa Podziemnego. Ani Polska, Ani Robotnicza PPR i Gwardia (Armia) Ludowa, Warszawa 2015, t. 11, s.