Geertz znany jest z wprowadzenia istotnych zmiany w podejściu do badań naukowych, powszechnego w latach pięćdziesiątych. Wprowadził on do badań antropologicznych bardziej metaforyczny i literacki styl, czyniąc tym samym tę dziedzinę nauki bardziej powszechną i dostępną.
Koncepcje swoje rozwinął w oparciu o filozofię hermeneutyczną, fenomenologię, semiotykę. Wpływ na jego idee mieli tacy myśliciele jak Paul Ricoeur (znany z filozofii łączącej opis fenomenologiczny z interpretacją hermeneutyczną), Martin Heidegger, Max Weber, Alfred Schütz (który łączył fenomenologię Edmunda Husserla z rozwijaną przez Maxa Webera teorią działania oraz z amerykańskim interakcjonizmem symbolicznym) oraz Kenneth Burke.
Prowadził własne badania w Afryce Północnej (w Maroku) i Azji Południowo-Wschodniej (na Bali i Jawie).
Był jednym z pierwszych antropologów, którzy zdali sobie sprawę ze złudzenia niewinności i fikcji, jaka pojawia się w badaniach terenowych przy uprawianiu antropologii.