jego zasługą było unowocześnienie i rozbudowanie tej placówki. W okresie I wojny światowej kontynuował badania w zakresie mykologii i fitopatologii w Podolskim Towarzystwie Rolniczym w Winnicy (powstało w 1898), a następnie w Pomologicznej Stacji Doświadczalnej w Symferopolu na Krymie oraz w Laboratorium Biura Mikologicznego Ministerstwa Rolnictwa w Piotrogrodzie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 powrócił do Warszawy i podjął pracę w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych. Wkrótce rozpoczął prowadzenie wykładów z fitopatologii w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, uzyskując tamże w 1922 habilitację.
Od 1921 związany był z Instytutem Rolniczym w Bydgoszczy (placówka ta kilkakrotnie zmieniała nazwę: Państwowy Instytut Naukowo-Rolniczy, Państwowy Instytut Naukowy Gospodarstwa Wiejskiego Puławy-Bydgoszcz, Państwowy Instytut Naukowy Gospodarstwa Wiejskiego, Oddział w Bydgoszczy). Przez kilkanaście lat Garbowski kierował Wydziałem (Działem) Chorób Roślin, był też w latach 1927–1935 zastępcą dyrektora Instytutu. Zorganizował w Instytucie nowoczesne pracownie fitopatologiczne, dbał o podnoszenie kultury rolnej w Polsce zachodniej, popularyzował wiedzę rolniczą poprzez kursy oraz rozpowszechniał nowoczesne środki chemiczne i aparaturę do zwalczania szkodników roślin.