Zainicjował wydawanie czasopism „Prace Wydziału Chorób Roślin Państwowego Instytutu Naukowo-Rolniczego w Bydgoszczy” (1926) i „Rocznik Ochrony Roślin Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego” (1933). Po wybuchu II wojny światowej został zwolniony z pracy w Bydgoszczy i wyjechał do Puław, a ostatnie miesiące okupacji spędził w Skierniewicach. We wrześniu 1945 powrócił do Bydgoszczy i do pracy na stanowisku kierownika Wydziału Chorób Roślin. Razem z Andrzejem Michalskim stanął przed zadaniem zorganizowania niemal od podstaw zniszczonych pracowni. W 1951, mimo podeszłego wieku, objął kierownictwo Zespołu Fitopatologii Ogólnej Instytutu Ochrony Roślin w Bydgoszczy. Pełnił funkcję kierownika do końca życia.
Garbowski był członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Mikołaja Kopernika (w 1948 został członkiem honorowym), Towarzystwa Naukowego w Toruniu (Wydział III Matematyczno-Przyrodniczy), Francuskiego Towarzystwa Mykologicznego, Międzynarodowego Towarzystwa Patologii Roślin i Entomologii Rolniczej. W 1949 powołany został na współpracownika Komisji Nauk Rolniczo-Leśnych Polskiej Akademii Umiejętności, a rok później na członka zwyczajnego Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.