Po zakończeniu obrzędów odmawia się nieszpory bez śpiewu i ponownie obnaża ołtarz.
Po reformie Piusa XII Mszał po reformie nie wspomina już o mszy uprzednio poświęconych darów, stosuje raczej termin Solemnis actio liturgica postmeridiana in Passione et Morte Domini (Uroczysta popołudniowa czynność liturgiczna [na cześć] Męki i Śmierci Pańskiej). Zasadnicze różnice wprowadzone przez reformę lat 50. XX wieku to: Na ołtarzu nie powinien znajdować się krzyż ani świece – pojawiają się one tam po zakończeniu adoracji krzyża. Obrus umieszcza się bezpośrednio przed rozpoczęciem modlitw błagalnych. W pierwszej części celebrans i diakon są ubrani w alby oraz czarne stuły, zaś subdiakon jedynie w albę (lewici nie używają złożonych ornatów). Na czas modlitw błagalnych celebrans zakłada czarną kapę, a lewici dalmatykę i tunicellę, które potem ponownie zdejmują na rozpoczęcie odsłaniania krzyża. Po zakończeniu jego adoracji zdejmują paramenty w kolorze czarnym i zakładają szaty mszalne (ornat, dalmatykę, tunicellę i stuły, jednak nie manipularz) koloru fioletowego. Po prostracji kapłan stojąc u stóp ołtarza śpiewa orację, a następnie przechodzi z lewitami do siedzenia, gdzie pozostaje przez całą liturgię słowa. Mękę Pańską śpiewa się bez wyróżniania końcowej części. Niektóre intencje modlitw błagalnych są przeredagowane lub inaczej nazwane.