Jadwiga Strokowa z domu Sas Zubrzycka, ps. „Jadwiga z Łobzowa”, „Jan Swierk” (ur. 1854 w Tłustem, zm. 29 sierpnia 1916 w Rabce) – działaczka społeczna, nauczycielka i poetka.
thumb|240px|Jadwiga Strokowa thumb|240px|Grób Jadwigi Strokowej Życiorys Była córką Marcelego (1817–1882), nauczyciela ludowego, uczestnika Wiosny Ludów na Węgrzech i powstańca styczniowego oraz Wiktorii z Zubrzyckich (1829–1896). Jej bratem był architekt Jan Sas-Zubrzycki. Uczyła się w seminarium nauczycielskim we Lwowie (1875–1882), gdzie po przerwie spowodowanej problemami materialnymi złożyła maturę i egzamin końcowyMichał Mesjasz, Strokowa Jadwiga z Zubrzyckich (1857–1916), w: Polski Słownik Biograficzny. t. 44, Warszawa-Kraków 2006–2007, s. 357. Następnie pracowała jako nauczycielka na przedmieściu Halickim we Lwowie a potem w Łanowicach koło Sambora. Zapewne od tego czasu związała się z Apostolstwem Modlitwy, w którym działała przez trzydzieści lat. Od ok. 1890 była nauczycielką w Łobzowie, pod Krakowem. Jej mężem był inżynier architekt i inspektor budowlany magistratu krakowskiego, Kornel StrokaPodziękowanie Czas s.3 nr 477 z 21 września 1916 . Działała na rzecz oświaty wśród kobiet wiejskich, była członkinią Towarzystwa Szkoły Ludowej i wraz z Adamem Asnykiem założyła pierwszą czytelnię towarzystwa.