Historia jest częściowo subiektywnym opisem przebiegu zdarzeń z punktu widzenia Natanaela, którego z powodu sporych problemów z psychiką, trudno określić obiektywnym źródłem informacji. Nie jest on także całkowicie obiektywnie sportretowany, a Hoffmann umyślnie pozostawia czytelnika w niepewności. Klara może reprezentować w opowiadaniu oświecenie, podczas gdy Natanael romantyzm.
Ważnymi motywami w dziele są oczy (temat interpretowany przez Freuda jako strach przed kastracją), automaty czy śmiech. Hoffmann, znany z tego, że nie podporządkowywał się społecznym normom, podjął się satyrycznej krytyki owego społeczeństwa, która jest skierowana zarówno przeciwko oświeconym naukowcom jak i romantycznym marzycielom.
Figura Coppeliusa/Coppolii może być rozumiana nie jako prawdziwie istniejący charakter, lecz jako metafora. Reprezentuje on ciemną stronę Natanaela i opisywany jest jako postać posiadająca pięści, lecz nigdy ręce.
Piaskun był także przedmiotem interpretacji Freuda w słynnym eseju z 1919 roku zatytułowanym „Niesamowite”.