Srzednicki jako wybitny cywilista podjął się pracy najpierw w komisji prawa cywilnego, a później również hipotecznej. Jego zasługi doceniono 25 sierpnia 1917 r., kiedy to Tymczasowa Rada Stanu mianowała go na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego odrodzonego polskiego sądownictwa Nominacja Stanisława Srzednickiego na Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w Warszawie z 25 sierpnia 1917.. Faktycznie funkcję zaczął sprawować 1 września 1917. Od samego początku zaangażowany w organizację i administrowanie Sądem Najwyższym, przewodniczył i orzekał także w pierwszej Izbie Cywilnej tegoż sądu. Od 3 września 1917 piastował stanowisko członka Rady Departamentu Sprawiedliwości Komisji Przejściowej Tymczasowej Rady Stanu, uczestniczył także w pracach Komisji Prawa Cywilnego. Od czerwca 1918 r. zasiadał w Radzie Stanu.
Ustąpił ze stanowiska Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego 28 lutego 1922 r. i na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku, po czym osiadł w Piotrkowie Trybunalskim. Przed śmiercią działał w piotrkowskich organizacjach społecznych.