Gdy wybuchła wojna władze rosyjskie zadecydowały o planowej ewakuacji urzędników, w tym sądu. Wiceprezes Stanisław Srzednicki i sędzia Antoni Żydok byli jedynymi sądownikami, którzy postanowili pozostać w Piotrkowie. Pozostająca w mieście kadra zabezpieczyła akta i budynki sądowe, po czym zaprzestała prac. Podczas wojny Srzednicki wycofał się z życia publicznego. Do ożywienia sytuacji w sądownictwie doszło dopiero po ogłoszeniu aktu dwóch cesarzy. Na początku 1917 r. rozpoczął pracę nowo utworzony Departament Sprawiedliwości Tymczasowej Rady Stanu, który wiosną tego samego roku rozesłał do wszystkich polskich sądowników ankietę pytającą m.in. o chęć wstąpienia do powstających polskich struktur wymiaru sprawiedliwości. Na blisko 1500 osób, do których skierowano ankietę odpowiedziało blisko 2/3, a ok. 800 prawników wyraziło chęć udziału w przedsięwzięciu. Pośród tych osób znaleźli się sądownicy o różnym poziomie kwalifikacji i stażu pracy. W gronie tym znalazł się również Srzednicki, który jako najstarszy i zarazem najbardziej doświadczony sędzia wziął na siebie obowiązek organizacji struktur przyszłego polskiego sądownictwa. S. Srzednicki wraz z A. Żydokiem i Jakubem Grassem z Warszawy, zasiedli w Radzie Departamentu Sprawiedliwości.