W czasie okupacji plebania szwederowska stanowiła komórkę kontaktową AK i miejsce „tajnego miniseminarium duchownego”.
Proboszcz parafii Najświętszego Serca Jezusa w Bydgoszczy Po oswobodzeniu Bydgoszczy w styczniu 1945 r. czynnie uczestniczył w procesie normalizacji życia w mieście. Celebrował msze święte i nabożeństwa na ogólnomiejskich uroczystościach na Starym Rynku. 22 marca 1945 r. otrzymał od prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda nominację na dziekana Bydgoszczy, a 6 kwietnia 1946 r. na kanonika honorowego Metropolitalnej Kapituły Gnieźnieńskiej. thumb|240px|Grobowiec w Dalewie 15 września 1946 r. objął zarząd parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa przy Placu Piastowskim. Mimo pogarszającego się stanu zdrowia prowadził aktywną działalność duszpasterską i społeczną. Jako dziekan kierował życiem religijnym w Bydgoszczy. Współdziałając z władzami administracyjnymi przejmował dawne kościoły ewangelickie, które następnie przekazywał nowo utworzonym parafiom. Reaktywował działalność organizacji i stowarzyszeń katolickich w mieście. W kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa usunął skutki działań wojennych, doprowadził do porządku cmentarz parafialny, przeprowadził remont kościoła. W późniejszym czasie odnowił ołtarze i założył centralne ogrzewanie, a w 1952 r.