W 1937 zakończono budowę ołtarzy.
Lata 1924–1939 stanowiły okres tworzenia się wspólnoty parafialnej, czas jego zasadniczego wzrostu duchowego. W tym czasie powstało w parafii 19 bractw i stowarzyszeń katolickich.
W czasie okupacji hitlerowskiej kościół był czynny, ale wydany został zakaz używania języka polskiego zarówno w czasie nabożeństw, jak również w kontaktach prywatnych. Mimo zagrażających konsekwencji aresztowania i wywiezienia do obozu koncentracyjnego, księża w parafii słuchali często spowiedzi w języku polskim oraz przygotowywali dzieci do I komunii św. W tym czasie plebania szwederowska stanowiła komórkę kontaktową AK i miejsce „tajnego miniseminarium duchownego”. II wojna światowa spowodowała niemałe uszkodzenia kościoła. Na znacznej powierzchni rozerwana została powała nad nawą główną, w 60% zniszczone dachy.
W 1946 przystąpiono do prac remontowych. W efekcie ogólnomiejskich zbiórek pieniężnych, przeprowadzono restaurację wnętrza kościoła przez art. plast. Władysława Pacholskiego. Odnowiona świątynia została 29 czerwca 1947 konsekrowana przez ks. bp dr Lucjana Bernackiego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego.