w latach 1682-1683 wojska Ang Nona zajęły Płd. Kambodżę z miastami Phnom Penh i Udong, a w rękach Czej Czetthy IV pozostały Angkor, Battambang i Pursat. W 1684 z pomocą syjamską udało się Czej Czecie IV odzyskać utracone prowincje i wyprzeć Ang Nona z powrotem do delty Mekongu; arbitraż Naraia, króla Syjamu przyznał koronę Czej Czecie IV. W 1688 Ang Non korzystając z zaabsorbowania Syjamu walką z agresją angielsko-francuską, z pomocą wietnamską zajął Udong, lecz Czej Czettha IV po zwycięstwie nad nim w bitwie pod Veal Hong zmusił go do ponownego wycofania się do delty Mekongu. W 1689 Ang Non zajął Phnom Penh, a spustoszenie kraju skłoniło króla Czej Czetthę IV do rozpoczęcia rozmów; w rezultacie zawartego traktatu Czej Czettha IV uznał się za wasala Wietnamu i wydzielił Ang Nonowi, jako jego dzielnicę Srei Santhor, gdzie on zmarł bezpotomnie, a Nguyễnowie zgłosili pretensje do ziem leżących na lewym brzegu rzeki Mekong. Stosunki z rodem Nguyễn były napięte i Czej Czettha IV w 1692 udzielił schronienia Czamom, którzy zbiegli do Kambodży po podboju ich księstwa Pandurangi, i osiedlił ich w pobliżu Lovek. Następnie król stłumił w prowincji Kampong Xzhnang bunt wysokiego dygnitarza Ema, popieranego przez dynastię Nguyễn, ale nie odzyskał trzech prowincji: Prey Kor (Sajgon), Baria i Kampeap Srekatrey (Biên Hoà).