Śmierć Ang Nona pozwoliła w 1691 Czej Czecie IV na powtórną koronację; król umocnił feudalno-biurokratyczny aparat, wzmocnił władzę feudałów nad chłopami poprzez przeprowadzenie reform prawodawczych (rewizja kodeksu i dostosowanie go do czasów mu współczesnych). W 1695 Czej Czettha IV abdykował na rzecz swego bratanka Udajaradży II (Narairamadhipati I), lecz po jego 10-miesięcznym panowaniu ponownie wstąpił na tron (1696). W 1699 Czej Czettha IV, zniechęcony, abdykował po raz drugi na rzecz swego zięcia Ang Ema, lecz po jego 2-letnim panowaniu w 1701 ogłosił go za nieudolnego, pozbawił tronu i ponownie wstąpił na tron podczas konfliktu z rodem Nguyễn. Król stłumił bunt feudała Kima popieranego przez ród Nguyễn i w 1702 abdykował po raz trzeci na rzecz swego 12-letniego syna Śri Dharmaradży IV (Thommo Reaczea III), sprawując do 1704 faktyczne rządy, kiedy to ponownie zasiadł na tronie; w 1706 ostatecznie abdykował na rzecz syna Śri Dharmaradży IV (Thommo Reaczea III); zmarł w 1725.
Bibliografia Berzin E.O.: Jugo-Vostočnaja Azija i ekspansija Zapada v XVII-načala XVIII veka. Izd. "Nauka", Moskva, 1987 Dauphin-Meunier A.: Histoire du Cambodge. Paris, 1961 Istorija Kampucii : kratkij očerk. Izd. "Nauka", Moskva, 1981
Kategoria:Władcy Kambodży Kategoria:Nieznana data urodzenia Kategoria:Zmarli w 1725