Treść i forma Ronsard opiewa w Miłości Kasandry platoniczne uczucie anonimowego podmiotu lirycznego do tytułowej bohaterki. Opisując jej wyjątkową urodę, posługuje się metaforami, antytezami, epitetami, peryfrazami, porównuje wybrane cechy wyglądu Kasandry do drogich kamieni, zjawisk naturalnych, odwołuje się do mitologii greckiej i rzymskiej. Podmiot liryczny cyklu - człowiek bez wzajemności zakochany w Kasandrze - zostaje przedstawiony jako osoba miotana sprzecznymi uczuciami: poczuciem zniewolenia przez osobę, którą beznadziejnie kocha, oraz szczęściem, jakie przynosi mu sam jej widok. Granica między autentycznymi uczuciami poety - niemogącego się ożenić, zakochującego się w kolejnych nieosiągalnych kobietach - a jego świadomym zamiarem stworzenia cyklu zbliżonego w treści i formie do innych tomów wierszy naśladujących Canzoniere Petrarki jest trudna do nakreślenia.
Miłość Kasandry przyczyniła się do utrwalenia formy tzw. sonetu regularnego oraz zasady naprzemiennego stosowania rymów męskich i żeńskich.