Jednym z bardziej znanych dzieł tego typu był brutalny Django (1966) w reżyserii Sergia Corbucciego, bohaterem czyniący tytułowego samotnego rewolwerowca (Franco Nero) z karabinem maszynowym, który chroni mieszkańców prowincjonalnego miasteczka przed zwalczającymi się grupami. Cechą charakterystyczną dla filmu Corbucciego, jak również dla samego nurtu, jest samotność głównego bohatera – swoją ukochaną już utracił – oraz motyw zemsty. Django odniósł spory sukces w Europie Zachodniej. Imię tytułowej postaci wykorzystywano w kilkudziesięciu tanich produkcjach, wśród których wyróżnia się epatujący przemocą Se sei vivo, spara (1967, znany także jako Django, Kill) w reżyserii Giulia Questiego; nie oszczędzał on widzowi scen takich jak skalpowanie, wyrafinowane tortury czy zabijanie dzieci. Na fali popularności Django powstały liczne tytuły różnych twórców, które stwarzały innych bohaterów: Sartanę, Ringo (sztandarowym przykładem jest Pistolet dla Ringa, 1965, w reżyserii Duccia Tessariego), Sabatę i Trinity. Corbucci polemizował także ze schematami polegającymi na pozytywnych zakończeniach westernów;