Analizy Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych wskazują, że Rosja po 2022 r. traktuje BRICS jako narzędzie przełamywania izolacji, a Chiny jako platformę rywalizacji z USA o wpływy w Globalnym Południu, przypisując wymiarowi politycznemu większe znaczenie niż gospodarczemu. Realną zdolność organizacji do wspólnego działania PISM ocenia jako ograniczoną ze względu na ogromne różnice poziomu rozwoju (PKB per capita od ok. 1 tys. USD w Etiopii do ponad 50 tys. USD w ZEA), sprzeczne interesy eksporterów i importerów energii oraz bilateralny charakter handlu wewnątrz grupy, zdominowany przez Chiny.

Krytycy polskiej polityki zagranicznej zwracają uwagę, że Warszawa koncentruje się na bezpośrednim zagrożeniu ze strony Rosji, nie wypracowując strategii wobec Globalnego Południa i rywalizacji o wpływy w państwach rozwijających się. Polska, która nigdy nie była mocarstwem kolonialnym i sama doświadczyła podporządkowania, mogłaby stanowić wiarygodny głos Zachodu wobec państw Globalnego Południa, lecz w praktyce jej dyplomacja w tym obszarze pozostaje mało aktywna. Symbolicznym wyrazem rosnącej rywalizacji między BRICS a Zachodem stało się zaproszenie Polski na szczyt G20 w Miami w grudniu 2026 r.