W debacie o BRICS istotnym punktem odniesienia jest charakter ustrojowy państw członkowskich. Według Democracy Index z 2024 r. sześć z dziesięciu członków (Rosja, Chiny, Iran, Egipt, Etiopia i ZEA) klasyfikowanych jest jako reżimy autorytarne, Indonezja jako reżim hybrydowy, a trzy państwa (Brazylia, Indie i RPA) jako demokracje z zastrzeżeniami (flawed democracies). Rozszerzenie z 2024 r. pogłębiło tę dysproporcję: wszystkie cztery nowe państwa (Egipt, Etiopia, Iran, ZEA) zaliczane są do kategorii niedemokratycznych. Według danych V-Dem Institute z Uniwersytetu w Göteborgu średni wskaźnik demokracji państw BRICS wynosi 0,31 (w skali 0–1), wobec 0,77 dla G7.
Sprzeczności wewnętrzne Spójność BRICS ograniczają rozbieżności interesów między członkami. Wieloletni spór graniczny między Indiami a Chinami w Himalajach oraz rywalizacja obu państw o przywództwo w Globalnym Południu przekładają się na napięcia wewnątrz organizacji, widoczne m.in. przy decyzjach o rozszerzeniu. Chiny generują ok. 70% łącznego PKB organizacji, co rodzi pytania o równowagę wpływów.