W 1946 roku napisał artykuł do pierwszego wydania czasopisma Thorax o pęknięciu przełyku (zespole Boerhaave'a), w którym wyraził zdziwienie nad nieskutecznością dotychczasowego leczenia tegoż zespołu. Rok później, 7 marca 1947 dokonał pierwszej skutecznej operacji pękniętego przełyku.
W pracy napisanej w 1950 roku jako pierwszy użył terminu: "choroba refluksowa przełyku" i opisał rozwój zmian prowadzących do zwężenia przełyku w przebiegu tej choroby. Wykazał także, że stwierdzenie nabłonka walcowatego w przełyku (zamiast normalnie występującego tam nabłonka wielowarstwowego płaskiego) odpowiada obecności wrodzonego skrócenia przełyku prowadzącego do uwięźnięcia części żołądka w obrębie klatki piersiowej. Allison i Johnstone nie zgadzali się z twierdzeniem, że wykryty w przełyku nabłonek walcowaty pochodzi z żołądka. Uważali natomiast, że jego występowanie wiąże się z owrzodzeniem dolnej części przełyku – nazwanym przez nich "wrzodami Barretta". Siedem lat później Barrett zgodził się z tym poglądem proponując nadanie nowej nazwy odkrytej patologii: "dolny przełyk wyścielony nabłonkiem walcowatym".