Pierwsze po ponad 20 latach przedłużenie sieci tramwajowej otwarto w 1978 (wzdłuż autostrady Burwood). Tramwaje klasy W zostały zastąpione w latach 70. przez zupełnie nową klasę ZZ class, David Hoadley, czerwiec 1995., a w latach 80. przez klasę A oraz większą, przegubową klasę B.
Do 1990 sieć tramwajowa przynosiła duże straty, a jej utrzymanie kosztowało rząd stanowy miliony dolarów. Rząd Johna Caina próbował zmniejszyć koszty, co wywołało długotrwały i dotkliwy strajk wpływowych związków zawodowych w styczniu 1990. Wielkość przewozów zmalała wtedy do najniższego poziomu w historii – poniżej 100 milionów. W 1992 do władzy doszła partia liberalna pod przewodnictwem premiera Jeffa Kennetta z planem całkowitej prywatyzacji systemu transportu publicznego Melbourne. Seria strajków sprawiła, że pierwotny projekt został okrojony do prywatyzacji samych tramwajów. Rząd zwolnił konduktorów tramwajowych i wprowadził kasowniki krótko przed prywatyzacją.