Prawdziwą bohemą są natomiast ludzie obdarzeni zdolnościami twórczymi, którzy świadomie decydują się na łamanie konwenansów i działanie według własnej wizji sztuki, a równocześnie ambitni, tworzący własną społeczność i specyficzną kulturę.
Murger zaznacza, że komercyjny sukces artysty równoznaczny jest z wykluczeniem ze środowiska bohemy, nie tylko kończy bowiem ubóstwo twórcy, ale i zmienia jego mentalność i nastawienie do życia. Autor nie twierdzi, że każdy przedstawiciel środowiska cyganerii artystycznej musi z nią zerwać, jednak sugeruje, że staje się to udziałem większości takich ludzi. Koniec życia "cygana" jest dla niego zarazem końcem młodości. Bohema zostaje świadomie poddana idealizacji; utwór przyczynił się tym samym do utrwalenia romantycznego mitu niezależnego artysty.
Adaptacje Sceny z życia cyganerii stały się inspiracją dla powstania dwóch oper: Cyganerii Giacomo Pucciniego, który skupił się na wątku nieszczęśliwej miłości Rudolfa do młodej hafciarki Mimi, oraz dzieło Ruggera Leoncavalla pod tym samym tytułem, którego głównymi