W późniejszych latach, kiedy rozpoznano go w Halle, gdy wystąpił o pozwolenie na broń, musiał uciekać z Niemiec. Wiadomo, że prawdopodobnie pracował przez jakiś czas w Japonii jako lekarz okrętowy, a w późniejszym okresie przeniósł się do Sudanu, gdzie prowadził praktykę lekarską (1955-1959). Po tym, gdy władze niemieckie zażądały jego ekstradycji, natychmiast przeniósł się do Nigerii, a stamtąd do Ghany (1960), gdzie pracował jako lekarz w Kete Krachi, był również zatrudniony w tamtejszym ministerstwie zdrowia. Kiedy w 1961 zażądano ponownie ekstradycji Schumanna, spotkano się z odmową.
14 czerwca 1961 Schumann utracił przyznany mu przez uniwersytet w Halle tytuł doktora medycyny. Władze Ghany dopiero w lutym 1966 przekazały Schumanna władzom niemieckim. We wrześniu 1970 rozpoczął się jego proces we Frankfurcie nad Menem. Nigdy się jednak nie zakończył; ze względu na zły stan zdrowia Schumann został wypuszczony z więzienia i pozostawał pod nadzorem policji. Istnieje teza, że Schumann upuszczał sobie krew z żyły, następnie ją wypijał i w ten sposób symulował krwawienie z wrzodu dwunastnicy.
Zmarł 5 maja 1983 we Frankfurcie.
Przypisy