powstanie katolików w Argowii), przewrotów (próby zbrojnego przejęcia władzy przez liberałów w Lucernie w 1844 i 1845, w czasie walk zginęło 35 osób, ok. 2 tys. wzięto do niewoli). W roku 1845 kantony konserwatywne założyły związek wojskowy Sonderbund, co pozostałe kantony uznały za niezgodne z umową związkową.
Zaangażowanie zagraniczne thumb|left|Strony konfliktu Mocarstwa zagraniczne i państwa ościenne postanowiły wykorzystać sytuację w Szwajcarii i zaognić konflikt, co dawałoby im możliwość interwencji w neutralnej, według Kongresu wiedeńskiego, Szwajcarii. Niektóre z nich jak Austria, Francja czy Księstwo Sabaudii-Piemontu wspierały konserwatystów, np. Austria wysyłała do Sonderbundu instruktorów wojskowych, a Francja i Sabaudia przekazywała sojuszowi broń. Jednym z kandydatów na głównodowodzącego siłami konserwatystów był Dezydery Chłapowski. Natomiast Wielka Brytania dyplomatycznie popierała liberałów. Państwa liczące na interwencję w Szwajcarii liczyły, że dzięki ich zabiegom wojna stanie się długa i wyniszczająca, co dałoby pretekst do zbrojnej interwencji.