Po wyjeździe Kolmana z klasztoru na Lindisfarne, mianowany został nowy biskup, imeniem Tuda.

Kolman z 30 innymi mnichami udał się na Ionę, następnie zaś osiedlili się na wyspie Inisboffin, gdzie trwali przy starej tradycji świętowania Wielkanocy.

Pod koniec VII w. wprowadzono karę ekskomuniki za stosowanie iroszkockiego typu tonsury.

Tradycja iroszkocka stopniowo wygasała w Szkocji i Irlandii. W latach 80. VII wieku tradycję rzymską przyjął Adamnan, opat klasztoru na Ionie. Mnisi nie dali się jednak przekonać do porzucenia własnych obyczajów. Adamnan opuścił Ionę i udał się do Irlandii, gdzie do końca życia wędrował od klasztoru do klasztoru, przekonując je do przyjęcia tradycji rzymskiej.

W 710 król Piktów Nechtan nakazał przyjęcie w swoim kraju rzymskiego typu tonsury i sposobu wyznaczania daty Wielkanocy.

W 715/716 upadł ostatni punkt oporu, Iona. Wówczas to misjonarz Egbert miał udać się na wyspę i nakłonić wspólnotę z Iony i podległe jej klasztory do podporządkowania się powszechnemu zwyczajowi.