Tradycje te podtrzymywane były przede wszystkim przez ruch monastyczny, dlatego organizacja kościelna rozwinęła się inaczej niż w kościołach na kontynencie, będących w żywym kontakcie z Kościołem powszechnym. Centrum życia chrześcijańskiego skupiało się wokół opactw. Prawie wszyscy opaci iroszkoccy mieli święcenia biskupie, jednak władzę kościelną sprawowali na mocy swego urzędu opata. Niektórzy mnisi byli konsekrowani na biskupa, lecz ich władza była podporządkowana opatowi. Rolą biskupów było szafarstwo sakramentów, bardziej niż władza jurysdykcyjna. Poza różnicami w organizacji hierarchii kościelnej, specyfiką tej tradycji było trwanie przy starym, porzuconym już na kontynencie, sposobie wyznaczania daty święta Wielkanocy. W tradycji iroszkockiej używano także własnego typu tonsury, tzw. tonsury celtyckiej. Polegała ona na wysokim goleniu włosów na czole głowy do linii uszu i pozostawianiu długich włosów z tyłu.
W 563 roku iroszkocki mnich Kolumba (Kolumban z Iony) założył klasztor na szkockiej wyspie Iona i do końca wieku schrystianizował w obrządku iryjskim Szkotów oraz Piktów.