W 1399 Wszegniew Sadowski pozwany został przez swego bratanka Bieniaka o wwiązanie w dobra. W 1400 przegrał proces z bratankiem Bieniakiem z Sady oraz 18 grzywien z tytułu poręczenia. Z wyroku sądu miał za tę sumę zastawić Bieniakowi 4 łany opuszczone w Sadach lub zapisać mu dwie grzywny bez 6 groszy czynszu rocznego. W latach 1400-1402 Wszegniew oraz jego żona Siechna byli w sporze z Czasławem z Grabowca koło Bnina w powiecie pyzdrskim. W 1402 Wszegniew wraz z bratankiem Bieniakiem oświadczyli, że sprzedali dziedzinę Sady wraz z przynależnościami kasztelanowi rogozińskiemu Jurze z Chojnicy i Bielaw., który pozwolił im tam nadal mieszkać. W 1403 Wszegniew odnotowany został jako świadek. Był wtedy sołtysem dupiewskim. W 1403 toczył także spór sądowy z Sędziwojem Mańczyckim z Manieczek, występującym w imieniu swojej żony. W 1404 Wszegniew notowany już z Dupiewca był w sporze z bratankiem Bieniakiem z Dzięciołowa o prawo bliższości do Sadów. W 1404 Wszegniew Sadowski toczył spór z Janem Jaromirskim. W 1405 odnotowano, że Wszegniewa Sadowskiego jako arbitra ma stawić Stanisław Dąbrowski. W latach 1405-1406 i 1407 Wszegniew niegdyś Sadowski odnotowany został jako świadek.