Trasa przebiegała w niedalekiej odległości od brzegów Bretanii.

Okrętem flagowym i najsilniejszą jednostką zespołu TF 28 był krążownik przeciwlotniczy , uzbrojony w 8 armat uniwersalnych 114 mm, dowodzony przez komandora George A.W. Voelckera. W skład zespołu ponadto wchodziły dwa niszczyciele HMS „Grenville” (typu U) i „Rocket” (typu R) uzbrojone w 4 działa 120 mm i 8 wyrzutni torpedowych każdy oraz 4 niszczyciele eskortowe typu Hunt III: HMS „Limbourne”, „Talybont”, „Stevenstone”, „Wensleydale”, uzbrojone w 2 działa 102 mm i 2 wyrzutnie torpedowe każdy.

Bitwa Brytyjski zespół płynął na zachód w szyku torowym, z prędkością 13 węzłów. Pogoda była zła - niskie chmury i nadchodzący szkwał. Od godziny 0:30 23 października Brytyjczycy byli śledzeni przez nadbrzeżne stacje radarowe, przekazujące na okręty niemieckie informacje o położeniu. Brytyjczycy wiedzieli o obecności w okolicy około 3 okrętów niemieckich, gdyż niszczyciel „Limbourne” wyposażony był w aparaturę Headache przechwytującą niemiecką korespondencję radiową, nikt jednak nie był w stanie jej przetłumaczyć. Około 1:30 niemiecki zespół został wykryty radarem typu 272 krążownika „Charybdis”, w odległości ok. 12 600 m. Pozostałe niszczyciele, mające słabsze radary, nie znały jednak przez dłuższy czas pozycji przeciwnika. O 1:36 odległość zmalała do ok. 7 200 m.