Ogrody ze zwierzyńcami poprzecinane były alejami i drogami, co pewien czas przerwane okrągłym placem. Same zwierzyńce miały powierzchnię często dużo większą niż ogrody ozdobne. Ważniejszym elementem od polowania stawała się obserwacja zwierząt w ich naturalnym środowisku. Zapewniano im odpowiednią opiekę. Powszechne stało się także sprowadzanie różnych egzotycznych gatunków.
W tym okresie zwierzyńce wraz z ogrodami często zajmowały ponad 1000 hektarów.
Przykłady z okresu baroku Wersal (Francja) – ogród ze zwierzyńcem oraz menażerią; Rambouillet (Francja) 1200 ha; Grosbois (Francja) 850 ha; Jardin des Plantes w Paryżu (Francja).
Zwierzyńce a ogrody zoologiczne Zwierzyńce wraz z menażeriami stawały się coraz popularniejsze wśród władców oraz ludzi zamożnych. O wiele prostsze stało się także pozyskiwanie nowych, niespotykanych dotychczas w Europie gatunków zwierząt. Jedną z najistotniejszych różnic między zwierzyńcami a ogrodami zoologicznymi stała się możliwość odwiedzania tych drugich przez większą liczbę zwiedzających.