Mimo że przyjaciele ostrzegali ją, że Gestapo przygotowuje obławę na ulicy, przy której mieścił się Związek, Ołena oświadczyła, że nie będzie uciekać w obliczu niebezpieczeństwa, skoro sama nawołuje do tego, by stawiać mu czoła. Był więc to jej świadomy wybór. Gdy Ołena została aresztowana, Mychajło poszedł za nią, podając się za pisarza, by móc być blisko żony.
Teliha została rozstrzelana 21 lutego 1942 , według OUN-M w Babim Jarze, gdzie Gestapo miało rozstrzelać w tym czasie kilkuset aktywistów organizacji. Ukraiński historyk Jurij Radczenko twierdzi jednak, że takiego miejsca śmierci poetki nie potwierdzają żadne dokumenty.
Dużo miejsca w swojej twórczości poświęcała miłości, niektórzy uważali, że jest w nich wręcz zbyt dużo erotyzmu i namiętności i emocji; tworzyła również poezję obywatelską, głosząc potrzebę stawiania czoła hitlerowskiemu okupantowi. Jej wiersze rozproszone zostały zebrane w trzech edycjach: Dusza na storożi, Prapory ducha i Połumjani meżi oraz opowiadania Abo – abo.
Teliha napisała m.in.: