W 1930 powrócił do Warszawy, zdał egzaminy z petrografii, mineralogii i chemii i doktoryzował się na podstawie pracy Cenomańskie warstwy fosforytonośne okolic Niżniowa nad Dniestrem. Przez kilka lat był współpracownikiem Państwowego Instytutu Geologicznego, a od 1934 do 1936 pełnił obowiązki asystenta w dziale geologiczno-górniczym Muzeum Przemysłu i Techniki w Warszawie. Przez następne dwa lata był doradcą do spraw geologiczno-surowcowych w Biurze Planowania Gospodarczego przy wicepremierze Eugeniuszu Kwiatkowskim.

Podczas okupacji prowadził w ramach Armii Krajowej produkcję materiałów wybuchowych (amonitu) w tajnym laboratorium apteki u zbiegu ulic Mariańskiej i Pańskiej w Warszawie. W połowie 1944 został aresztowany przez Gestapo. Uniknął śmierci, bo nie został zidentyfikowany. Był w obozie koncentracyjnym w Groß-Rosen, a następnie w Bergen-Belsen. Schwytany podczas ucieczki z obozu przebywał w różnych więzieniach, aż do oswobodzenia na początku maja 1945. W wyniku tych przeżyć przez następne kilka lat ciężko chorował.