W 1950 podjął pracę w Państwowym Instytucie Geologicznym, najpierw jako kierownik pracowni Wydziału Surowców Skalnych, a później jako kierownik innych sekcji i pracowni. Od 1966, aż do śmierci, był kierownikiem Zakładu Ekonomiki Prac Geologicznych. W międzyczasie uzyskał stanowisko samodzielnego pracownika nauki, kolejno, z tytułem docenta i profesora nadzwyczajnego.

Od 1954 prowadził wykłady w zakresie surowców mineralnych na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1956 był doradcą do spraw geologii w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Był również przewodniczącym lub członkiem szeregu komisji i rad naukowych zajmujących się złożami surowców mineralnych.

W dorobku naukowym ma 120 publikacji i ponad 200 opracowań archiwalnych, referatów i recenzji. Zajmował się przede wszystkim fosforytami, ich złożami, geochemią, technologią ich przeróbki i ich wykorzystaniem praktycznym. Opracowywał również surowce skalne na Dolnym Śląsku.

Wielokrotnie wyjeżdżał w charakterze eksperta za granicę: do Belgii, Czechosłowacji, Francji, Gwinei, Mongolskiej Republiki Ludowej, Senegalu, Węgier i Związku Radzieckiego.

Był mężem Anny z Podgórskich (1910–1990).

Zmarł 14 lipca 1971 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A32-1-17).