Nicolaus Henel von Hennenfeld () (ur. 11 stycznia 1582 w Prudniku, zm. 23 lipca 1656 we Wrocławiu) – niemiecki, śląski regionalista, syndyk, biograf, kronikarz i historyk. Uznawany jest za najwybitniejszego przedstawiciela renesansowej historiografii śląskiej. W polskim piśmiennictwie zwany Mikołaj Henel.
Życiorys mały|lewo|Południowa pierzeja Rynku w Prudniku, gdzie znajdował się dom rodzinny Henela Urodził się 11 stycznia 1582 roku w Prudniku jako jedenaste dziecko Stefana Heneliusa (1546–1602), miejscowego kaznodziei, a następnie pastora ewangelickiego kościoła w Rudziczce i jego żony Anny Kühne (zm. 1596), córki pisarza miejskiego w Prudniku. Ich dom rodzinny znajdował się w południowej pierzei Rynku w Prudniku.
Mikołaj rozpoczął naukę w gimnazjum o profilu klasycznym w Prudniku, gdzie przykładano dużą wagę do nauczania literatury starożytnej oraz znajomości greki i łaciny. Był pilnym uczniem, dzięki czemu stał się ulubieńcem nauczyciela Caspara Neandra. Swego pierwszego nauczyciela wspominał ciepło i podkreślał, że właśnie dzięki niemu zainteresował się greką, łaciną oraz poezją. Po wyjeździe Neandra do Kłodzka w 1594, Henel przeniósł się do szkoły w Opawie, gdzie jego nauczycielem logiki był Daniel Staude. Od 1596 uczył się w Gimnazjum św. Elżbiety we Wrocławiu, gdzie wówczas rektorem był Nicolaus Steinberg.