Zenaida i Filonilla wybudowały dwie izby oraz małą kaplicę dla siebie, w pobliżu groty z wodą bogatą w minerały. Za liczne pieniądze uzyskane od kobiet z klasztoru, założyły własny szpital. Siostry otworzyły swe serca dla biednych.
Filonilla była cierpliwa i ostrożna. Przynajmniej raz przeprowadziła doświadczenie medyczne na bardzo wysokim poziomie.
Zenaida wykazywała zaś ogromne zainteresowanie leczeniem dzieci, poświęcała wiele uwagi cierpieniom najmłodszych. Jednakże najbardziej pasjonowało ją życie zakonne. Stała się sławna jako osoba duchowna, zarówno mężczyźni, jak i kobiety przybywali do niej, aby udzieliła im rad i wskazówek dotyczących spraw duchowych.
Śmierć Istnieją dwie legendy na temat śmierci świętej Zenaidy. Według pierwszej, siostry zostały napadnięte pewnej nocy i ukamienowane przez pogan. Zgodnie z inną legendą umarły spokojną śmiercią. Filonilla przeżyła siostrę o kilka lat, pogłębiając swą duchowość i zyskując sławę cudotwórczyni.
Wspomnienie liturgiczne św. Zenaidy w Kościele katolickim, obchodzone jest wspólnie 11 października.