Powojenne przekształcenia architektoniczne i urbanistyczne zmieniły diametralnie funkcje szczecińskiego Starego Miasta – z dzielnicy handlowo-usługowo-mieszkalnej nieodłącznie związanej z rzeką Odrą przekształciło się w typowe osiedle bloków mieszkalnych z podwórkami wypełnionymi zielenią.
Poza W. Furmańczykiem, W. Jarzynką i L. Kotowskim własny plan odbudowy Starego Miasta przygotował w 1953 r. zespół, którego współpracownikiem był Stanisław Latour. Najważniejsze różnice w stosunku do zrealizowanej koncepcji odbudowy to: zachowanie w dużej mierze historycznego przebiegu ulic, utrzymanie dawnych linii zabudowy, utrzymanie zabudowy wokół ulicy Świętego Jakuba i w kwartałach Podzamcza, wprowadzenie alei spacerowej na miejscu dzisiejszej Trasy Zamkowej.
Najbardziej wartościowe zabytki na Starym Mieście to katedra św. Jakuba, Zamek Książąt Pomorskich, Stary Ratusz, Baszta Siedmiu Płaszczy, czy Kamienica Loitzów. Współczesne Stare Miasto charakteryzuje się także licznymi skwerami i zieleńcami.