Po powrocie do kraju powrócił do Państwowego Instytutu Geologicznego. W latach 1946–1949 zorganizował tam pierwszą placówkę badań geologiczno-inżynierskich, a także Wydział Geologii Technicznej, którymi kierował. Brał wówczas udział w opracowywaniu wielu orzeczeń geotechnicznych (ponad 200), dotyczących takich obiektów, jak huty w Warszawie, huta żelaza w Częstochowie, Huta Bobrek i Nowa Huta w Krakowie, zapory wodne w Czorsztynie i Jazowsku, elektrownia w Koninie, metro i Pałac Kultury i Nauki w Warszawie czy ratowanie osuwającego się na skarpie kościoła św. Anny w Warszawie. Po śmierci dyrektora PIG Jana Czarnockiego w grudniu 1951 był przez rok dyrektorem tego instytutu.
W latach 1953–1954 był dyrektorem Departamentu Nadzoru Geologicznego Centralnego Urzędu Geologii. Zorganizował szkolenie zawodowo czynnych geologów, które przekształciło się w Wieczorowe Studium Geologii Technicznej przy Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego.