W 1954 został mianowany docentem i objął Zakład Kartowania Geologicznego na Wydziale Geologii UW. Od 1966 do 1969 był Kierownikiem Katedry Geologii Ogólnej WG UW, a w latach 1969–1970 dyrektorem Instytutu Geologii Podstawowej WG UW. Od 1954 do śmierci prowadził wykłady z kartografii geologicznej i tektoniki, a także wykład monograficzny z fotogrametrii geologicznej. Od 1957 był także organizatorem i kierownikiem Pracowni Kartografii Geologicznej w Zakładzie Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk. Był promotorem dziewięciu prac doktorskich, w tym trzech w Zakładzie Nauk Geologicznych PAN.

Od roku 1956 zaczął stosować wykorzystanie zdjęć lotniczych do prac kartograficzno-geologicznych, m.in. dla projektowanych zbiorników retencyjnych w Czorsztynie i Solinie oraz do opracowania Mapy Geologicznej Tatr Polskich w skali 1:10 000. Tę metodę wykorzystał również przy opracowywaniu mapy geologicznej rejonu jeziora Iliki w Grecji oraz geologicznej mapy fotointerpretacyjnej wybranych obszarów prowincji Pinar del Río na Kubie.

Już w czasach studenckich był silnie związany z lewicowymi organizacjami społecznymi. Przed wojną należał do PPS-Lewicy, w czasie wojny działał w organizacjach podziemnych Polskiej Partii Robotniczej.