Spośród zleceń otrzymanych od władz kościelnych wyróżnia się kościół św. Władysława (Szent László plébániatemplom), który jednak przez wykorzystanie wcześniejszych planów Eleka Barcza nie może być kwalifikowany jako samodzielne dzieło. W ostatnich latach życia Lechnera najważniejszym zleceniem było zbudowanie bratysławskiego kościoła św. Elżbiety (Szent Erzsébet templom) oraz przylegającej do niego plebanii (1907–1913).
W 1911 r. na organizowanej w Rzymie międzynarodowej wystawie architektonicznej przedstawione przez starego mistrza dzieła (wystawiane obok prac Otto Wagnera) uhonorowano złotym medalem. Do śmierci otrzymywał jeszcze mniejsze zlecenia (przebudowa domu Dominikanów w Segedynie, wejście do Ernst Múzeum w Budapeszcie, willa Balázsa Sipekiego, szkoła przy ulicy Pétera Vajdy), ale nie odnosił już sukcesów w większych konkursach.
Lechner jako twórca samodzielnego węgierskiego stylu architektonicznego miał wielu naśladowców. Otoczyła go gromada architektów młodego pokolenia, wśród których znaleźli się: Béla Lajta, Géza Maróti, Dezső Jakab, Marcell Komor, Zoltán Bálint, Lajos Jámbor, Artúr Sebestyén, Dénes Gyögyi, Béla Jánszky, Dezső Zrumetzky, István Medgyaszay, Aladár Árkay.