Dobrze gospodarujący bartnik natomiast mógł na własne potrzeby wyrobić całą beczkę (3 pokowy) miodu, której cena w XVII wieku kształtowała się w Prusach Królewskich w granicach 20-40 florenów.
Jednak zniszczenia związane z wojnami szwedzkimi nadwyrężyły gospodarkę bartną. By ja podtrzymać, starostowie człuchowscy i tucholscy nadali na początku XVIII wieku osobne grunty rolne każdemu bractwu. Jednak z biegiem czasu dla większości bartników pszczelarstwo leśne stawało się zajęciem dodatkowym. Mimo to w okolicach Drzycimia i Osieka bractwa bartne funkcjonowały jeszcze na przełomie XVIII i XIX wiekuM. Kargul, op.cit..
Przypisy
Bibliografia
Zobacz też bartnictwo barć pszczelarz bartodzieje (ludność służebna)
Kategoria:Historia pszczelarstwa