Pasqual Maragall i Mira (ur. 13 stycznia 1941 w Barcelonie) – hiszpański i kataloński polityk, ekonomista, samorządowiec oraz nauczyciel akademicki, alkad Barcelony (1982–1997), przewodniczący Generalitat de Catalunya w latach 2003–2006.
Życiorys Wnuk poety Joana Maragalla i syn polityka Jordiego Maragalla. Ukończył studia prawnicze i ekonomiczne na Uniwersytecie Barcelońskim, w 1979 na tej uczelni doktoryzował się z ekonomii. Był stypendystą Programu Fulbrighta, kształcił się w Nowym Jorku, uzyskując magisterium z ekonomii w The New School for Social Research. Pracował jako urzędnik w administracji miejskiej Barcelony. Był wykładowcą na Uniwersytecie Autonomicznym w Barcelonie oraz na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa.
Na początku lat 60. współtworzył katalońską podziemną organizację robotniczą Front Obrer de Catalunya, działającą przeciwko reżimowi generała Francisca Franco. W połowie lat 70. w okresie przemian znalazł się w szeregach Convergència Socialista de Catalunya, po kolejnych przekształceniach podjął działalność w Partii Socjalistów Katalonii (współpracującej z hiszpańską PSOE). W 1979 został miejskim radnym, objął funkcję zastępcy alkada. Gdy w 1982 Narcís Serra odszedł z urzędu w związku z powołaniem w skład rządu, Pasqual Maragall został nowym burmistrzem Barcelony.