Recepcja i ocena Ze względu na łamanie przez Wŏnhyo reguł i nie poważanie autorytetów, był on sekowany przez innych mnichów. Świadczy o tym fakt, że nie mógł brać udziału w Zgromadzeniu 100 Mistrzów. Jednak po śmierci rozpoznano jego wielkość i zdano sobie sprawę, że przez całe swoje życie nauczał on mahajany nie mając żadnych przeszkód. Jego teksty sprawiły, że główny nurt buddyzmu koreańskiego rozwijał się jako spadkobierca jego myśli.
W momencie, gdy buddyzm zaczął wchodzić w koneksje w górną warstwą społeczną Korei i władzą polityczną oraz się formalizować, Wŏnhyo sprzeciwił się tym praktykom całym swoim życiem. Przebywał i szerzył buddyzm wśród najniższych warstw społecznych. Jego przyjaciółmi byli ludzie zmarginalizowani, z dna doskonałego hierarchicznego społeczeństwa Silli. Przekroczył ludzkie ograniczenia ku wieczności.
Pośmiertnie otrzymał tytuł Hwajaeng Kuksa – Narodowy Nauczyciel Harmonizujący Sprzeczności.
Jego dzieła były znane w Chinach i wywarły wpływ na rozwój chińskiej myśli buddyjskiej. Dlatego jego biografia znalazła się w Biografiach wybitnych mnichów zestawionych w okresie Song.