Wŏnhyo przestał się wtedy uważać za mnicha tylko świeckiego buddystę i nazywał siebie Sosŏng (mały, niski) lub Poksŏng (poniżej niskiej klasy).
Wędrował pijany po kraju, tańcząc, śpiewając i akompaniując sobie na małym naczyniu. Śpiewał fragment Sutry Awatamsaki, który nazwał "Muaega" (Pieśnią o braku przeszkód). Jego działania spowodowały, że ludzie zaczęli recytować "namu-amit'abul" (Chwała buddzie Amitabhie).
Przez dłuższy czas przebywał w klasztorze Punhwang, a następnie w Hwangnyong i Kosŏn. Pisał wtedy swoje naukowe traktaty buddyjskie. Założył m.in. klasztory: P'yoch'ung (표충사) istniejący do dziś, Haklim (w 671) w Sanggye u stóp góry Sŏrak, Kwanhŭm (617) (obecnie Muwi sa), Wŏnhyon na górze Mudŏng. Według legendy założył Silluk sa za panowania króla Silli Chinp'yŏnga (688-935).
Nie jest pewne, gdzie zmarł, jednak tekst z klasztoru Hyŏl zdaje się świadczyć, że zmarł tam w pustelni w jaskini. Jego syn, późniejszy konfucjanista, dokonał kremacji jego ciała i wyrzeźbił posąg wykorzystując jego kość i glinę. Posąg ten został umieszczony w Punghwang sa.