thumb|Pierwsza strona pracy Flataua, w której ten opisał zależność ułożenia i długości włókien nerwowych w drogach piramidowych Prawo Flataua – reguła, wedle której w rdzeniu kręgowym włókna nerwowe dla odcinków ciała położonych bliżej mózgu (szyja, kończyna górna) leżą bardziej przyśrodkowo niż włókna dla bardziej odległych mięśni (tułów, kończyna dolna); tym samym, im dłuższe włókna, tym bardziej obwodowe ich ułożenie.
Regułę tę sformułował jako pierwszy polski neurolog Edward Flatau. Wykonał liczne operacje, polegające na częściowym lub całkowitym przerwaniu rdzenia u psów, oraz badając powstałe potem zwyrodnienia metodą MarchiegoR. Nieuwenhuys, Hendrik Jan Donkelaar, Charles Nicholson: The central nervous system of vertebrates. Springer, 1998 s. 114. Wyniki tych badań przedstawił na posiedzeniu Pruskiej Akademii Nauk w Berlinie. Praca ta była dysertacją na stopień doktora medycyny na Uniwersytecie MoskiewskimFlatau, E. Zakon ekscentriczeskago raspolożenija dlinnych putej w spinnom mózgu. Dissertacija. Moskwa, 1898.