W Nowinach Lekarskich tak omawiał swoje wyniki: Na podstawie prac wcześniejszych badaczy i rezultatów poszukiwań zebranych powyżej przychodzimy do stwierdzenia faktu, że w rdzeniu pacierzowym wyższych saków i człowieka daje się ustanowić prawidłowość w przebiegu włókien, polegająca na tem, że włókna krótkie wstępujące i zstępujące biegną w otoczeniu istoty szarej, że zaś przeciwnie włókna długie dążą zawsze ku jednemu z pasów obwodowych (brzegowych) sznurów rdzenia pacierzowego. Jeżeli dany pas brzegowy zajęty jest na danej wysokości przez inny bardziej zwarty pęczek, w takim razie trzymają się inne włókna długie tuż obok tego ostatniego. Z chwilą jednak, kiedy ten ustępuje i przedstawia wolne pole w pasie brzegowym, wtedy włókna uprzednio leżące z ubocza układają się w obwodzie i zachowują to położenie aż do zboczenia w istotę szarą. Ponieważ prawidłowość ta: 1. zachowuje swą moc nie tylko dla sznurów tylnych, ale i dla bocznych i przednich, 2. daje się zauważyć we włóknach wstępujących i zstępujących, 3. dała się stwierdzić przy pomocy wielu doświadczeń i badań anatomo-patologicznych u ssaków i człowieka, a wreszcie i doświadczeniami podrażnienia przecięć poprzecznych rdzenia pacierzowego, więc zdaje się, że uzyskaliśmy możność ujęcia tego faktu w formę prawa.