To, że jego stupa znajduje się w tym samym miejscu, co stupy tych dwu słynnych chińskich mnichów, świadczy o szacunku jakim się cieszyłRed. Lewis R. Lancaster, C.S. Yu. Assimilation of Buddhism in Korea. Str. 119, 120.
Jego nauki kontynuowali dwaj najwybitniejsi uczniowie: Tojŭng i Sŭngjang – w ramach szkoły ximing. Jego nauki zostały przeniesione do Korei przez Taehyŏna i Kyŏnghŏnga.
Dzieła W ciągu swojego życia napisał 23 dzieła w 108 tomach. Najważniejszym z nich był zapewne Sŏngyusignon so. Niestety praca ta nie przetrwała do naszych czasówPodobno zazdrośni o sławę mnisi chińscy zniszczyli jego prace jak również i jego uczniów. T = Taishō shinshū daizōkyō H = Han'guk pulgyo chōnsō Panya paramilda simgyŏng ch'an (1 tom) (Esej o Sutrze Serca) T 1711; H 1 Inwanggyŏng so (6 tomów) (Komentarz do Sutry Dobroczynnego Króla) T 1708; H 1 Haesimmilgyŏng so (10 tomów) (Komentarz do Sandhinirmocana sūtra) H 1 Sŏngyusignon so (Komentarz do Vijñaptimātratāsiddhi śāstra) Muryangŭigyŏng so (Komentarz do Anantanirdeśa) Kwansoyŏnnon so (Komentarz do Ālambanaparīkā)
Szkoła ximing Wŏnch'ŭk (613-696) Tojŭng – powrócił do Silli w 692 r. Sŭngjang – powrócił do Silli T'aehyŏn – powrócił do Silli Hoeam Un'gwŏn Kuam
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Buddyzm koreański Kategoria:Koreańscy duchowni buddyjscy Kategoria:Urodzeni w 613 Kategoria:Zmarli w 696