Po zamachu stanu Pawła Skoropadskiego i ustanowieniu hetmanatu w 1918 kierował wołyńskim wydziałem organizacji Ukraińskij Nacjonalnyj Sojuz, opozycyjnej wobec hetmana Skoropadskiego. Za krytykę tej polityki na łamach „Wołyńskiej Gazety” dziennik został zamknięty, a Czerkawskyj na krótko aresztowany. Po zajęciu Wołynia przez Armię Czerwoną odmówił udziału w życiu politycznym. Osiedlił się w Dubnie, następnie w Krzemieńcu, gdzie pracował nad ukrainizowaniem szkolnictwa. W latach 1920–1921 dyrektor seminarium nauczycielskiego w Dermaniu, aż do jego zamknięcia przez władze polskie.

W lipcu 1925 współzałożyciel Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO), członek pierwszego prezydium organizacji (wiceprezes). W latach 1925–1927 uczestnik delegacji ukraińskiej na III, IV i V Kongres Mniejszości Narodowych w Genewie.

W czerwcu 1925 współzałożyciel stowarzyszenia Ukrajinśkyj Narodnyj Dim w Krzemieńcu i członek jego Rady Nadzorczej, prezes filii Proswity w Krzemieńcu. W 1928 radny miejski w Łucku. W latach 1926–1929 wydawał w Łucku czasopismo „Hromada”, później – „Ukrajinśka Hromada”.