Wedle słów Christophera Lee scenariusz był poważny, ale reżyser Robert Siodmak, w ciągu czterdziestu ośmiu godzin przeanalizował materiał i przekształcił go w komedię: „Była to jak przygoda rodem z Boy’s Own Paper, z tą różnicą, że występowała w niej Eva Bartok”.
Zdjęcia plenerowe z Karaibów miały być kręcone na wyspie Ischia i w jej okolicach, w Zatoce Neapolitańskiej niedaleko Capri, od czerwca do września 1951 roku. Zdjęcia wnętrz planowano zakończyć w ciągu kolejnych dwóch miesięcy w bazie Warner Bros. w Teddington Studios oraz w brytyjskim Associated British Elstree Studios. Choć wcześniej realizowano już zdjęcia poza Hollywood, to nie na taką skalę, jak miało to miejsce w latach 50. Koszty produkcji i praca były tańsze za granicą, a wojna pozostawiła zamrożone rezerwy finansowe, które można było wydać tylko poza granicami Stanach Zjednoczonych, w krajach takich jak Wielka Brytania. Był to pierwszy film operatora filmowego Otto Hellera kręcony w kolorze.