Hohe Angelusspitze wznosi się ponad leżącą na zachód od niego doliną Zaytal oraz ponad leżącym po drugiej stronie wierzchołka lodowcem Laaser Ferner wypełniającym najwyższe piętro biegnącej na północny wschód doliny Laasertal.
Turystyka i alpinizm Na wierzchołek który prowadzi nietrudna droga alpinistyczna.
Pierwszego wejścia na szczyt dokonali jeden z pionierów alpinizmu Julius Payer oraz przewodnik Johann Pinggera w towarzystwie kilku tragarzy, 8 sierpnia 1868 roku.
Obecnie punktem wyjścia na szczyt jest schronisko Zaytalhütte (wł. Rifugio Serristori, 2721 m), do którego dotrzeć można łatwą ścieżką z miejscowości Innersulden (3 h); podejście można skrócić do 1:30 h, korzystając z wyciągu krzesełkowego Kanzel.
Najczęściej używana obecnie droga na szczyt zwana Reinstadlerweg prowadzi potężną, północno-zachodnią skalną grzędą o długości około 1200 m. Grzęda ta ma częściowo charakter wyraźnej grani urywającej się stromym urwiskiem. Po podejściu przez usypujące się piargi idzie się w górę wspomnianym urwiskiem grani, nieco na prawo od jej końca, po niezbyt trudnych, lecz stromych i eksponowanych skałach (miejscami I, nieliczne liny druciane). Po osiągnięciu ostrza grzędy, już nad wspomnianym urwiskiem droga wiedzie w górę aż do osiągnięcia zwornika w grani głównej, opadającej w kierunku Angelus Scharte.