Na zworniku skręca w lewo, po czym granią główną po śniegu i skale, miejscami w sporej ekspozycji (I), zwłaszcza przy trwersowaniu niższego wierzchołka (I) na wierzchołek główny, na którym znajduje się metalowa konstrukcja.
Droga ze względu na trudności i ekspozycję nie jest w zasadzie dostępna dla większości zwykłych turystów górskich nawet w dobrych warunkach (trudności: PD-, liczne miejsca I, spora ekspozycja, czas wejścia 3 h). Wyznaczyli ją Victor Hecht z Pragi oraz przewodnik Johann Pinggera w 1870 roku.
Alternatywnym sposobem wejścia jest tzw. stara droga, zwana też w literaturze niemieckojęzycznej drogą normalną. Prowadzi ona olbrzymim, zalodzonym kuluarem wprost na Angelusscharte, po czym w lewo granią główną, po skałach i lodzie, poprzez zwornik wspomniany w opisie Reinstadlerweg, miejscami w ekspozycji (I) na wierzchłek. Droga ta, popularna dawniej, nie jest obecnie zalecana ze względu na liczne spadające kamienie, a także występujący miejscami w kuluarze twardy lód typu naciekowego, na którym nastąpić może bardzo niebezpieczne poślizgnięcie.
Na szczyt prowadzi też wiele dróg typowo wspinaczkowych (skalnych lub skalno-lodowych) o rozmatym stopniu trudności. Należą do nich m.in.:
i. skalna grań północna (niem. Nordgrat), trudności III;